Leer met je paard communiceren en je paard zal het zelfde proberen.

Over mij

Ik ben Robin Grutters, geboren op 14 juli 1998. Ik studeer voor guasha therapeute en instructrice Academische Rijkunst en ben op dit moment bezig met mijn laatste jaar. Ik woon in Oeffelt en ben de gelukkige vriendin van een hoefsmid genaamd Joshua Born. Wij hebben samen 2 honden en 2 paarden (waarvan een een veulentje verwacht!). Thuis heb ik nog 2 katten.

Dit is mijn verhaal. 



Ik ben op mijn 6e begonnen met paardrijden op de manege. Na een paar jaar de basis geleerd te hebben, wilde ik nog meer leren en ben ik ook nog op andere manege erbij gaan rijden. Ik vond het steeds lastiger om op de manege te rijden, aangezien er regelmatig paarden verkocht werden en ik niet goed ben in het nemen van afscheid. Toch had ik het met rijden altijd erg naar mijn zin. Toen ik na een paar jaar merkte dat ik het liefst elke dag bij de paarden wilde zijn, heb ik besloten een verzorg pony te gaan zoeken. Deze vond ik al vrij snel en dit was gelijk ook de liefde van mijn leven. Een jonge haflinger genaamd Alex. Alex was een ondeugende, energieke pony die alles deed voor een beetje liefde. Met Alex kreeg ik toen 2x per week les. Eén keer springen en één keer dressuur en in het weekend ging ik dan vaak nog een eind met hem mennen. Verder kon ik spelen, wandelen en rijden wanneer ik wilde. Ik was er iedere dag.

 


Toen op een gegeven moment Alex 2 vriendjes erbij kreeg, was ik helemaal blij. Een prachtige grote volbloed vos van 1 meter 80 stond opeens naast Alex in de wei. Aangezien ik inmiddels al best groot werd voor Alex, mocht ik deze grote merrie ook rijden en dat was nog best een uitdaging. Sul-Matera kwam van de rensport af maar kon niet zo goed met haar lichaam overweg. Daarna had ze een tijd op een manege gestaan, maar daar had ze ook niet helemaal haar ei kwijt gekund. Sul-matera was een erg gestreste merrie die erg enthousiast was onder het zadel, zal ik maar zeggen. Ze had altijd goed de pas erin en ging niet uit de weg voor een sprongetje of een wedstrijdje rennen. Sul-matera voelde zich gelukkig wel op haar gemak bij mij.



Een paar dagen na Sul haar komst kwam er ook nog een jonge draver, die afgeschreven was voor de drafsport. Zijn naam was Cantona-Renka en hij mocht een soort van met pensioen bij Alex en Sul. Hij was erg afstandelijk en zat helemaal nog niet goed in zijn vel. Helaas zo snel als ze kwamen, waren ze ook weer weg. Sul is naar een enthousiaste recreatie ruiter gegaan en Cantona naar een meisje die hem heel graag wilde hebben, werd mij verteld. Alex bleef gelukkig nog wel. Aangezien ik weer gedwongen afscheid moest nemen van paarden waar ik aan gehecht was geraakt en daar weer verdriet van had, heb ik besloten om voor een eigen paard te gaan kijken. Ik kwam nog steeds dagelijks bij Alex, al ging ik wel steeds minder rijden, omdat ik eigenlijk toch wel te groot was voor Alex. 

Ik wilde graag zelf een eigen paard en het liefst een jong paard, zodat ik die nog helemaal zelf op kon voeden. Het maakte mij niet uit wat voor ras of kleur het zou worden, zolang we maar bij elkaar paste. Mensen verklaarde me al snel voor gek. Wat moet een meisje van 15 nou met een jong paard? 'Je kunt toch pas iets met een paard als je er op kunt rijden', zeiden ze regelmatig tegen me. Daar was ik het zeker niet mee eens. Ik wilde wandelen, spelen en zien hoe een paard dat nog niet bij andere mensen was geweest, zich gedroeg. Ik wilde en wil nog steeds opgroeien met mijn paard. Na een beetje rondvragen vond ik al snel iets. Het waren 2 mooie paardjes van 1,5 jaar die alleen nog maar op de wei hadden gestaan. Ik was natuurlijk meteen enthousiast en we gingen dan ook gelijk kijken. Toen we aankwamen bij de eigenaar van de paarden werden we gelijk doorgestuurd naar de wei waar ze in stonden. We liepen de wei in maar er was geen paard te bekennen. Nadat we een tijdje doorgelopen waren, kwam van achter in de wei een grote groep paarden aan rennen. Ik herinner het me nog goed. Mijn moeder sprong al bijna over het draad heen, maar ik bleef vol bewondering midden in de wei staan. Een aantal paarden hadden nog geen rem en rende me voorbij. De andere stopte recht voor mijn neus. Voor mij stond een prachtig zwart paard met lange zwarte manen en een super vriendelijk koppie. Deze moest het worden! Ik wist het gewoon. En zij ook. Ik heb op dat moment geen foto's gemaakt, maar toen we terug kwamen om wat meer informatie te vragen en ik haar ook aan pap wilde laten zien, heb ik ook even uitgebreid de tijd genomen om haar te fotograferen. 


Haar naam volgens haar paspoort was Hannah-Ilona W, maar omdat ik dat geen mooie naam vond, heb ik die snel veranderd in Haily. Helaas kon ik Haily toen nog niet gelijk ophalen, omdat we eerst nog op vakantie zouden gaan en ik nog een pension stal voor haar moest vinden. Ik ben op veel stallen gaan kijken en vaak kreeg ik te horen dat ze het niet slim vonden dat zo'n jong meisje zo'n jong paard ging kopen. Ik vond dat erg moeilijk. Alleen vanwege het feit dat ik te jong was, namen ze me niet serieus. Al mijn "weetjes en plannen" werden met een korreltje zout genomen. In de tijd dat ik aan het zoeken was naar een paard en dat Haily eindelijk er was, ben ik wel altijd nog bij Alex langs blijven gaan. In die tussentijd ben ik aan de volgende ruiter van Alex elke zondag les gaan geven en ik was blij voor Alex dat hij het naar zijn zin had en hij een nieuwe vriend had gevonden. Er werd nog wel op hem gereden, maar er werd helaas niet meer met hem gemend. 

 
Toen ik dan eindelijk een fijne pension stal gevonden had en de zomervakantie bijna voorbij was, gingen we eindelijk Haily ophalen. Haily was al binnen gezet met de hele kudde toen we aankwamen. Thuis had ik natuurlijk al alles klaar gemaakt voor haar komst. Ik had al uitgedacht wat voor voer ik voor haar wilde, ik had een deken voor de winter en stal bedekking. Ik had al bedacht in welke wei ze zou moeten komen te staan en met welk halstertje om. Je kent het wel. Het was 13 Augustus 2014, ik zat in mijn examenjaar van het vmbo en had nu bijna een eigen paard!!!


Nadat ik betaald had en Haily's paspoort overhandigd kreeg, was Haily echt helemaal van mij. Die dag had ze ook voor het eerst sinds 2 jaar weer een halster om. Daar was ze al best wel van onder de indruk. Toen ze ook nog van de kudde werd weggenomen en in een aparte stal werd gezet, was ze erg van slag en in paniek. Ik vond het niet fijn om te zien hoe dat allemaal ging, maar het leek of ze wisten wat ze aan het doen waren en ik als jong meisje mocht me daar natuurlijk niet mee bemoeien. De trailer werd achteruit tegen haar stal aangezet, zodat ze geen kant meer op kon. Voor een vluchtdier met hele erge claustrofobie is dit natuurlijk niet echt een fijne vertrouwde situatie. Met veel stress, druk en angst is ze uiteindelijk toch de trailer in gegaan. Toen ze in de trailer stond, hebben ze haar uiteindelijk toch nog een beetje verdoofd, omdat ze anders bang waren dat ze de boel af zou breken. Niet zo'n fijne dag voor mijn meisje!


Toen ze op stal aankwam, was de sfeer gelukkig heel anders. Ze werd met open armen ontvangen. Een lekkere warmen stal met water en wortels stond al op haar te wachten. Daar kon ze even rustig haar roes uitslapen terwijl wij met z'n allen beschuit met muisjes aan het eten waren. Ik was de volgende dag al vroeg op stal om haar wakker te maken. Ze had intussen al kennis kunnen maken met alle andere paardjes op stal en voelde zich duidelijk al een stuk beter! Ze mocht die dag lekker buiten in de bak staan met wat hooi. Ik had haar 's ochtends al gepoetst en alle knopen uit haar manen gehaald, dit vond ze allemaal niet erg, omdat ik lekker alle tijd voor haar nam. Naast de bak in de wei stonden de andere paarden dus ze was niet alleen. Ik was ook niet bepaald alleen, want ook mijn familie en vriendinnen waren erg enthousiast en kwamen allemaal even langs. Ik heb haar de hele dag mogen bewonderen.

 

Nadat ze helemaal gewend was en bij alle andere paarden kon lopen, ging ik al snel met haar spelen. Ze moest nog een hoop leren. Ik heb haar in het begin van alles geprobeerd aan te leren, ze begreep er nog niet veel van. Ze was nog niet eens gewend om aan een touwtje lopen. Ik moest dus helemaal bij het begin beginnen. De eerste paar weken heb ik voornamelijk alleen maar met haar gewandeld en daarna ben ik begonnen met haar verkeersmak te maken. Ik heb geen aandacht aan haar angsten besteed en daardoor vond ze het al snel de normaalste zaak van de wereld. Ik kreeg ook regelmatig les van verschillende mensen die met mij hun kennis deelden en van hen heb ik ook een heleboel goede dingen geleerd. Ik was elke dag met Haily aan de gang. De ene dag gingen we uren wandelen en de andere dag moest ze weer leren om stil te staan omdat ik haar aan het beschilderen was. De dag daarna kreeg ze weer een grondige wasbeurt, deden we schriktraining 'waarbij ik de gekste dingen verzon' of gingen we weer vrij springen. Ik heb op een gegeven moment geleerd hoe ik aan de lange lijnen moest werken en was hier meteen helemaal weg van. En dat ben ik nog steeds! Lekker zonder zadel alle oefeningen uitvoeren waar ze mij normaal ook nog bij zou moeten dragen. En aangezien we wandelen zo leuk vonden, gingen we al snel met de dubbele lijnen door de straten. Haily paradeerde dan trots langs alle andere paarden en vond het helemaal geweldig. Op een gegeven moment kregen we zo de smaak te pakken dat ik met een goede vriendin samen had bedacht om er een skateboard achter te hangen. En ja hoor ook dit vond Haily, na eerst even rustig opbouwen, erg leuk. Helaas was het te gevaarlijk voor de rest van het verkeer 'aangezien veel mensen niet wisten hoe ze er mee om moesten gaan' dus hebben we het niet meer gedaan. Toen het winter werd kon ik niet zo veel meer in de buiten bak werken, maar omdat ik toch graag wilde blijven oefenen, moest ik op zoek naar een binnenbak. Dat betekende dat ze op de trailer moest. Haar eerste trailer ervaring was niet fijn geweest, dus heb ik besloten haar daar eerst een beetje op voor te bereiden. Stap voor stap, vanaf de grond helemaal opnieuw beginnen met het oefenen in trailer laden. Dit deed ik door haar te laten wennen aan een kleine krappe ruimte waar ze noodgedwongen niet in kon draaien, maar daar maakte ik dan een hele ontspannen en leuke training van. 



 

Na al het grondwerk en het vele oefenen kwam het volgende obstakel, Haily moest ingereden worden. Ik was natuurlijk vrij jong om een jong paard te hebben. Veel mensen vinden jongen paarden gevaarlijk en onvoorspelbaar en dat zo'n jong meisje dan een paard in moet rijden, was natuurlijk 'bloedlink'. Van mij hoefde het allemaal niet snel en ze hoefde van mij niet in een hele kort tijd van alles aangeleerd te hebben, dus ik nam overal ruim de tijd voor. Op deze manier leerde Haily mij vertrouwen en leerde ik Haily vertrouwen. Elke lange weg die je moet nemen, begint altijd met een eerste kleine stap. Ik wilde heel graag zelf mijn eigen paard inrijden en als ik iets graag wil, probeer ik het gewoon. Ik wist natuurlijk nog niks van het inrijden van een paard en dus heb ik eerst les genomen. Het ging allemaal heel goed en ik ging ook snel vooruit, dus op een gegeven moment mocht ik zelf bepalen wanneer ik het zelf weer nodig vond om les te krijgen. Ik vond het vooral erg lastig dat iedereen het voor mij wilde doen, omdat ik het zelf wilde. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen idee over hoe een paard het beste ingereden kan worden en ik heb in die tijd veel verschillende methodes gehoord. Er waren er alleen erg weinig waarbij ook aan het paard zelf werd gedacht. 

Het belangrijkste was natuurlijk om er op te kunnen blijven zitten en met heel veel pijn in mijn hart is dit tenslotte helaas niet gelukt. De eerste keer dat ik op Haily zat, ging super! Alles was rustig en ze stond netjes en braaf stil. Ze was erg ontspannen, dus ben ik weer afgestapt en heb ik haar verder met rust gelaten. De keer daarna was ze erg gespannen. Ik heb toen besloten toch op te stappen en dit was een verkeerde beslissing. Haily sloeg helemaal op slot. Ik weet nog steeds niet wat haar toen zoveel stress heeft gegeven, maar er moet toch iets zijn geweest wat haar zoveel stress gaf. We besloten dat ik er weer op zou gaan en dat ik haar dan 1 stap zou laten zetten en er daarna gelijk weer af zou stappen. Helaas was Haily zo gespannen dat ik niet meer af hoefde te stappen. Ze vloog met vier benen omhoog en met een salto landde ik met mijn rug in het zand. Erg pijnlijk... Ik had duidelijk iets fout gedaan. Ik had in ieder geval niet naar mezelf geluisterd! Ik kon toen een maand niet meer rijden omdat ik zo beurs was. De spanning steeg bij mij ook natuurlijk. Er waren zelfs mensen die zeiden dat ik voor 25 euro iemand anders op Haily kon zetten en dat die dan zijn nek wel voor me zou breken. Waarom kon ik niet diegene zijn die op Haily kon zitten, vroeg ik me af. Ik snap het wel... het zal de ervaring wel zijn geweest. Maar ervaring krijg je toch ook door iets te doen en je moet ergens beginnen. Een ander persoon kent Haily niet en weet niet wat ze kan. Dus ik wilde niet opgeven, ik bleef doorzetten en oefende dagelijks met Haily. Ik trainde haar met lange lijnen voor de spieren op haar rug, haar evenwicht en het sturen. Ik deed schrik training zodat ze nergens meer bang voor zou zijn en deed dagelijks het zadel op en af. Toen ik dat allemaal had gedaan, ging ik het nog een keer proberen, maar dit keer met de methode dat ik haar direct en duidelijk vertelde wat ze moest doen. Dit werkte! Ik heb gedraafd en gegaloppeerd, maar ik voelde me er nog niet helemaal prettig bij.


Ik wilde het graag zelf blijven proberen want het ging nu toch goed. Het was inmiddels winter (maart 2015) en al behoorlijk koud. Ik moest dus rijden in een binnenbak en ging daarheen met Haily, maar helaas gebeurde hier weer precies het zelfde. Ik had haar netjes laten wennen aan de nieuwe omgeving en toen ze eenmaal ontspannen was, heb ik haar aan het werk gezet. Eerst even aan de lange lijnen en toen ze lekker los was, ging ik erop. Tenminste dat is wat ik had gehoopt en gedacht, maar zo ging het helaas niet. Toen ik opstapte was Haily ontspannen en bleef ze netjes stil staan. Al snel voelde ik weer dat ze spanning opbouwde en sloeg ze weer compleet op slot. Toen ik een heel klein beetje bewoog, werd ik er meteen weer gelanceerd door haar. Ik viel weer op mijn rug en begreep er niets van. Gek genoeg snapte Haily het eigenlijk ook niet. Pap en Mam waren erbij die dag en schrokken zich kapot en vonden gelijk dat ik nu toch echt meer hulp nodig had. Er was duidelijk ergens een miscommunicatie tussen mij en Haily en ik ging op zoek naar een goede trainer. Ik wilde Haily graag western ingereden hebben, omdat dit er zo ontspannen uitzag en een western trainer moest het dus worden. Na een tijdje had ik een geschikte trainer gevonden, maar helaas kwam zij niet aan huis en moest Haily bij haar intern gestald worden. Dit vond ik erg moeilijk. Mijn paardje...Zo ver weg. Ik had in die tijd nog geen rijbewijs, dus even langs gaan, kon niet. Op 2 april 2015 was het dan zo ver. Met pijn in mijn hart ging Haily dan toch echt naar een trainingsstal en met tranen in mijn ogen heb ik haar daar toen achter moeten laten. 

Natuurlijk wist ik dat ze in goede handen was, maar fijn vond ik het niet. Ik ging samen met mijn moeder zo vaak als mam kon, erheen. Op de trainingsstal begonnen ze weer van voor af aan met longeren en grondwerk oefeningen, maar dit kon ze eigenlijk allemaal al wel. Ik heb daar veel geleerd, maar zeker ook dingen gezien die ik zelf heel anders zou doen. Hoe ik sommige dingen anders zou willen doen, is me heel duidelijk bijgebleven. Ik vond Haily in het begin wel erg gespannen in haar nieuwe omgeving en ze stond ook veel binnen, waardoor ze eigenlijk weinig contact had met andere paarden. Het ging gelukkig wel goed met haar en ze leerde snel, al bleef ze nog wel steeds erg gespannen. Elke maandag was ik de hele dag bij haar en mocht ik op stal ook wat andere paardjes rijden. De trainster van Haily had de eerste paar keren dat ze op haar had gezeten, precies hetzelfde probleem ervaren als ik, maar op een gegeven moment raakte Haily wel steeds meer ontspannen. Toen dat gebeurde, mocht ik zelf weer één keer per week op haar komen rijden en het voelde gelijk alweer vertrouwd aan voor mij. Naar mate ze meer ontspannen werd, mocht ik ook steeds vaker komen rijden, totdat ze na 3 maanden training dan toch eindelijk op 2 juli 2015 weer naar huis mocht komen. Ik kreeg toen als opdracht mee dat ik elke dag een half uurtje met haar moest rijden, zodat ze er meteen aan zou wennen dat ze op haar eigen stal ook gereden zou worden.  

Het  was inmiddels hartje zomer en de hele week rond de 30 graden. Vaak was ik 's avonds nog aan het rijden of zat ik 's morgens al vroeg in het zadel. Ik vond het heerlijk om eindelijk samen een team te zijn met Haily. Vanaf het moment dat ze thuis kwam, heeft ze nog heel veel bijgeleerd, want alles moest nog verfijnd worden. Ik heb een heleboel dingen nog een stuk duidelijker gemaakt voor mezelf, maar ook vooral voor Haily. Ik doe nog altijd bijna alle dingen die hierboven beschreven staan en zal zeker niet altijd zeggen dat rijden de oplossing is voor elk probleem. Haily is, nadat ze weer terug kwam bij mij, nog heel erg veranderd. Na een maand ben ik eigenlijk al meteen begonnen met haar bitloos te rijden. Ze werd ook altijd bitloos getraind, dus gelukkig stond ze hier helemaal voor open. Ik heb er altijd opgelet dat Haily niet gebroken werd en niet klakkeloos deed wat er van haar gevraagd werd. Ik vind het belangrijk dat de zelf begrijpt wat ze aan het doen is en waarom ze iets doet, zodat ze leert dat ze altijd ook zelfstandig moet denken.

Door wederzijds vertrouwen en begrip, ben ik heel blij dat ik nu een hele bijzonder band heb met een vrij paard!